Abstrakt
W doktrynie prawa cywilnego za przebaczenie uznaje się akt uczuciowy lub czynność podobną do czynności prawnych (w tym czynność konwencjonalną), która polega na puszczeniu w niepamięć doznanej krzywdy i odczutej urazy. Tymczasem przebaczenie jest procesem indywidualnym, angażującym całą psychikę człowieka, którego celem jest wyzbycie się przez przebaczającego chęci odwetu względem sprawcy. Nie jest oświadczeniem woli ani żadnym innym konstruktem prawnym. Wobec niejednoznacznego kształtu art. 1010 k.c. panuje spór co do tego, czy przebaczenie może wywoływać skutki prawne po sporządzeniu testamentu, w którym wydziedziczono krzywdziciela i nie odwołano tej dyspozycji. Zdaniem Sądu Najwyższego w takiej sytuacji przebaczenie jest skuteczne, zaś wedle zdecydowanej większości doktryny trafny jest pogląd przeciwny. Nieformalna natura przebaczenia i jego cel, którym jest akt ?anulowania kary cywilnej?, a także postulat ochrony więzi rodzinnych przez przepisy prawa spadkowego, przekonują o trafności stanowiska Sądu Najwyższego.